Vannbevegelsen.no

Folkebevegelsen for bevaring av vann som felleseie

Vannposten nr. 91 Cochabamba  (Lest 2062 ganger) Skriv ut

1 B


Trude  Mandag 30. Mai 2011, kl. 17:09


Av Egil Lejon



Cochabamba
Eit stolt namn. Ein by som i vårt nye tusenårs morgon, tende stridens fakkel for den viktigaste kampen verdens folk i dag er stilde overfor. Eit opprør som spreidde seg til heile Bolivia, over det meste av Latin-Amerika og den ganske verden. Europa inkludert.

Det er då grunn til å spør kva prinsipiell og praktisk stilling Erik Solheim og den raudgrøne regjeringa vil ta til dette? Vil regjeringa - som det høgreorienterte Nederland òg gå inn for å gjera kommersiell vassforsyning illegal? Og vil regjeringa - som Nederland; som jo forsvarer sitt eige vatn, men likevel  held fram med å stø multinasjonale selskap sitt tjuveri av vassressursar over heile kloden? Eller vil regjeringa aktivt avvisa dette?

I Cochabamba byrja det med at folk nekta at deira lokale vatn – kommunalt eigd - skulle bli ei vare og ei kjelde for profitthungrige multinasjonale konsern. Og det var ingen liten, veik fiende dei gjekk til kamp mot:   Aguas del Tunari – eit konsortium kor giganten Bechtel Corporation var ein av storeigarane – til liks med Suez si privatisering i La Paz - aktivt stødd av IMF, Verdensbanken, WTO og EU. Folket vann kampen, og kasta vassimperialistane ut. 

Men Cochabamba blei òg symbol for ei viktig strategisk vending i den pågåande, globale krigen om vatnet:  Korrupte politikarar sitt spel som gjekk med på IMF og Verdensbanken sitt krav om å selja vassverket til Aguas del Tunari, ville ikkje vore muleg om det hadde vore samvirkeorganisert og eigd av lokale brukarar etter prinsippet: “ein andel – ei røyst”.

Etter sigeren valde derfor folket i Cochabamba ikkje å gå vegen om å /rekommunalisera/ vassverket, men å arbeida for kooperativ organisering av det – nett strategien WTO, Verdensbanken, IMF og EU liker minst av alt. For det er jo uråd å kjøpa eller korrumpera tusenvis av eigarar som til sjuande og sist er dei som må betala for vassimperialismen sine gigantprofittar.

Franske Suez og Veolia aleine, kontrollerer i dag meir enn 40 prosent av globalt kommersialiserte vassressursar.
   
   I 2009 var Veolias omsetnad på 35.551 millionar euro. Same året aukte Suez sitt sal av vatn med 12.296 millionar euro. Vassforsyning er ei global forretning som årleg har ein omsetnad på 400 milliardar dollar.
   
   I 2000 tilsvarte det  40 prosent av verdien av petroliumssektoren, og 33 prosent meir enn omsetnaden farmasøytisk industri står for. Dette var imidlertid tal “Fortune Magazine” la fram i Cochabamba-året 2000.

   Sidan har Verdensbanken, IMF, WTO og EU hjelpt til å gjera sal av vatn til den raskast veksande globale industrien.
   
   I 1990 var 30 prosent av Verdensbanken sine lån til utviklingsland relatert til privatisering av vassforsyning.

   I 2002 gjaldt det 80 prosent av låna.

   I europeisk fagrørsle og i frivillige  organisasjonar – spesielt i Spania, Italia og Tyskland,  ser det ut til at kravet om kooperativt eige av vassverk vinn fram som alternativ til såkalt rekommunalisering. Eit standpunkt Vannbevegelsen i Norge alt har hatt i fleire år.   

   Det er vegen å gå! Det meinte òg den frivillige, europeiske foreninga Urd (www.urd.sk) sitt årsmøte i Slovakia tidlegare i år, som òg vedtok å melda seg kollektivt inn i Vannbevegelsen i Norge for å stø opp om denne strategien.

   I Slovakia har Veolia allereie etablert eit kontor i Banská Bystrica og i Poprad, og det teiknar til å bli hard kamp om Veolias forsøk – med støtte av EU og WTO – på å privatisera vassressursane  i landet – ein av dei største i Europa.  Juristar i landet arbeider for tida òg med å reisa tiltale  mot den førre ordføraren i Bratislava for ulovleg privatisering av vassforsyninga i byen.



Loggført